NA PODSTAWIE POWIEŚCI WILLIAMA LANDAYA
W OBRONIE SYNA
Pamiętasz, kiedy dostałeś do niej dostęp?
Andy?
Przepraszam. Jak brzmiało pytanie?
Potrzebujesz przerwy?
Nie, ja...
Nie.
Chcę mieć to z głowy.
Rozmawialiśmy o komórce.
Pamiętasz, kiedy dostałeś do niej dostęp?
Tak. Dziesięć dni przed procesem.
Dobry, panie B. Tak myślałem, że to pan.
Hej, Bobby. Jak się masz?
Nieźle. Przynieść panu coś?
Nie, dzięki. Czekam na kogoś.
W porządku.
Niech się pan trzyma dla rodziny.
Hej, Andy. Czekają na nas.
- Dam mu znać. - Koniecznie.
Ignoruj go. Może marudzić, ile chce. Sędzia już podjęła decyzję.
Pan Barber ma prawo tu być.
Mógłbym się spierać, że nie ma,
bo może być świadkiem w sprawie, ale przymknę oko.
Jak miło.
Nie wejdziesz z nami, jeśli na to liczyłeś.
Jasne, że nie. Już się przyjrzałem komórce.
Wiemy o tym.
Nie przyszedłem tu po to. Mam inne sprawy.
Do widzenia.
I następnym razem nie ukrywaj przed nami dowodu.
Chciałem zapytać.
Jak się ma twój ojciec?
Co powiedziałeś?
Pytałem o twojego ojca.
Jak się ma?
Wiem, że prawo kryminalne to twoja pasja,
ale nie wiedziałem, że to rodzinny interes.
- Myślisz, że to żart? Co? - Hej!
- Jezu. - Daj spokój, Andy!
- Cofnij się! - Jezu.
- Kurwa. - Nie pouczaj mnie o ukrywaniu rzeczy.
Odpuść.
Hej.
Powiem ci coś.
To wiele mówi o tobie, o twoim synu.
Cholera.
- Pani detektyw, możemy? - Tak.
- Wszystko okej? - Przepraszam.
Tędy.
Wiedzieliśmy, że się dowie prędzej czy później.
Przygotowaliśmy się na to.
DOWODY SALA PRZEGLĄDOWA
To hasło, które podali jego rodzice.
- Nie śpieszcie się. - Dziękujemy.
- Wybacz, że czekałaś. - Nie szkodzi.
Hej.
- Ta sama pora za tydzień? - Dziś była ostatnia sesja.
Nie wiedziałam.
Ty i Andy macie się spotkać ze mną i Joanną
pod koniec przyszłego tygodnia, chyba 17.
Wtedy wszystko omówimy.
- Siedemnastego? - Pasuje?
Tak, to znaczy...
to urodziny Jacoba.
Jeśli chcecie...
Nie trzeba.
Ma też wtedy lekcje, więc...
To do zobaczenia.
- Gotowy? - Tak.
Jest trochę zmęczony.
- Do zobaczenia. - Jasne.
Trzymaj się, Jacob. Wszystkiego dobrego.
Do widzenia.
Jesteś cichy.
Jak poszła sesja?
- Dobrze. Była irytująca. - Irytująca?
Co tydzień zadaje te same pytania, albo ich inne wersje.
A gdy jej to wytykam, udaje głupią,
jakby wcale wcześniej nie pytała.
Próbuje nam pomóc.
Skoro tak mówisz.
Kto to?
Pytałam, do kogo piszesz.
Do nikogo. Do Dylana.
Dylana Stone’a?
Jest na obozie.
Jakiś dzieciak nie wierzy mu, że mnie zna, więc chce to udowodnić.
Co u Sarah? Dawno o niej nie słyszałam.
Dobrze, że masz rówieśniczkę, z którą możesz porozmawiać.
Nie rozmawiamy ze sobą...
- To twoja wina czy... - Mamo, nie. Proszę.
Z TESTU Z MATMY MAM 92!!
SUPER!
JESTEM DUMNA! ŚWIĘTUJEMY PRZY KOLACJI!
MILES PRZYJDZIE PO LACROSSIE
ZOSTANIE NA KOLACJĘ?
ZAPYTAM
SOXI PRETENDENTAMI
MAM BILETY NA PRZYSZŁY TYDZIEŃ
SUPER, DZIĘKI TATO
CIOCIA LEIGH TO PRZYSŁAŁA. UROCZE!
Dzięki.
Masz coś?
Ile godzin
ty i pani Klein spędziliście z telefonem Bena Rifkina?
- Nie wiem. Może pięć godzin? - Pięć godzin?
Przejrzeliście wszystkie maile, wiadomości, zdjęcia i filmiki?
- Tak. Wszystko. - Czego szukaliście?
Odpowiedzi.
Nie znaleźliście tych odpowiedzi w telefonie, prawda?
- Dziękuję. - Proszę.
To z biura. Dasz mi chwilę?
Tak.
Cześć. Kończymy.
Hej.
Chcę, byś wiedział, że to, co zrobił Logiudice, było pojebane.
Nie. Zachowywał się jak na prawnika przystało.
Gdybym był na jego miejscu, pewnie też bym go ukrył.
Nie, pomyślałbyś o tym,
ale postąpiłbyś słusznie.
Ale nie o tym mówiłam.
Chodzi ci o to, co powiedział o moim ojcu.
Wszyscy wiedzą, co?
Wyszło na jaw wczoraj. Wiesz, jak tu ludzie plotkują.
Co słyszałaś?
Że odsiaduje dożywocie za gwałt i morderstwo.
Poszedł siedzieć, gdy byłem dzieckiem.
Zakładam, że Laurie wie?
Teraz wie. Jacob też.
Mam brata.
Mówiłam ci o nim.
Tak.
Wiem, jakie to uczucie trzymać to w sobie.
W tej sprawie mam związane ręce, ale...
Jeśli potrzebujesz pomocy, odezwij się.
- Dziękuję. - Nie lekceważ go.
Jest pewny, że wygra. Zbyt pewny.
- Idziemy? - Chodźmy.
Dzięki, Duff.
To była moja asystentka Ellen. Ma siostrzenicę w wieku Jacoba.
Mieszkają w Needham, ale dzieciaki się teraz znają.
Wygląda na to, że Jacob uaktywnił się w sieci.
Jacob!
- Gdzie jest Jake? - Na górze.
- Jak poszło z telefonem? - Porażka.
Jacob!
Ty to Jay Kobbs?
- Odpowiedz, do cholery! - Andy.
- To nic takiego. - Nie mów mi, że to nic takiego!
Pokaż matce, co robiłeś.
JAY KOBBS CO LUDZIE O MNIE MYŚLĄ
Cholera. Jacob!
To był głupi żart.
Wiesz, jak to wygląda? Żarty o byciu podejrzanym o morderstwo?
Nikt nie wie, kto to jest.
Wszyscy wiedzą! Jak myślisz, skąd ja wiem?
Andy, uspokój się.
To jest obciążające. To dowód.
A ty jesteś zbyt głupi lub zbyt arogancki, by to odróżnić.
- Nie jestem głupi. - To co z tobą nie tak?
Nic. Przesadzasz.
Wiesz, co zrobią z tym zdjęciem?
Będą nim machać przed przysięgłymi
i powiedzą, że to obraz poczucia winy.
Takiego zwrotu użyją.
Powiedzą, że tak Jacob Barber widzi sam siebie, jako psychopatę.
I będą to powtarzać.
Andy, wystarczy.
Jezu Chryste.
Wiesz, czym ryzykujesz? Wiesz, co chcą ci zrobić?
Przestań. Przerażasz go.
Dobrze! Powinien się bać! Ja się boję!
To był żart. Mogę to skasować.
To nie znaczy, że zniknie.
Okej. Przepraszam.
Nie możesz robić takich rzeczy.
Przeprosiłem.
Powinien to skasować.
Oczywiście, że ma to skasować i zrobi to teraz.
To się nie może powtórzyć.
Muszę wiedzieć, że to rozumiesz.
Rozumiem. Proszę. Skasowane.
KONTO: JAY_KOBBS ZOSTAŁO SKASOWANE.
Przepraszam, że krzyczałem.
Nie powinienem tracić panowania. Ja...
Próbuję cię chronić. Musisz to zrozumieć.
Zostaw mnie samego.
- Jake. - Proszę.
Okej.
Więc idź.
Wszystko ze mną w porządku.
Dokładnie wiem, co mi zrobią.
Nie musisz mi mówić.
Dziś nastąpił niespodziewany zwrot w sprawie Jacoba Barbera.
Potwierdziliśmy, że nastolatek z Newton, Massachusetts jest wnuczkiem
Williama Barbera, który otrzymał przydomek „Krwawy Bill”...
Nieźle wyglądasz, Billy!
...gdy został skazany za gwałt i zabójstwo młodej kobiety z Connecticut.
Odbywa teraz karę dożywocia za te przestępstwa.
Oczekujący na proces młody Barber
jest oskarżony o zamordowanie Benjamina Rifkina w Parku Cold Spring.
Czy zobaczymy zjazd rodzinny za kratkami?
Ta sprawa od początku była niezwykła.
Pamiętacie, że ojciec oskarżonego, Andrew Barber,
był zastępcą prokuratora okręgowego,
który pierwotnie zajmował się śledztwem w sprawie morderstwa Rifkina,
które zakończyło się aresztowaniem jego syna.
WSZYSTKO ZOSTAJE W RODZINIE:
SKAZANY MORDERCA „KRWAWY BILL” BARBER DAJE POCZĄTEK POKOLENIU PRZESTĘPCÓW
Mam wynieść śmieci, czy wyniesiesz?
Jest wszędzie.
Jest jak jest.
Zauważyłaś ostatnio starego, niebieskiego lincolna?
Nie, nie zauważyłam.
A co? Kto to jest?
Nie wiem. Stał przed domem MacGreeveyów.
Teraz stoi przed domem Parsonów.
Gdzie?
Odjechał.
To pewnie nic takiego. Wszystko okej.
NIEZNANY
Nie wiem, kto to, ale jeśli będziesz dzwonić...
Kto?
Jasne. Tak, oczywiście, że pamiętam.
Kiedy?
Okej.
Dobrze. Znajdę.
Hej.
Co się dzieje?
Przepraszam, że tak późno.
Nie szkodzi. W porządku. O co chodzi?
Matt.
Masz mi coś do powiedzenia.
Tak, tylko...
To ty przyjeżdżasz pod mój dom?
Co?
Nic. Nieważne. Mów.
Nie chciałem nic mówić, bo to nie moja sprawa.
Ale, kurwa, nie mogę spać. Jakby to była moja wina...
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Twój dzieciak...
on tego nie zrobił.
Opowiedz mi o Leonardzie Patzu. Gdzie go poznałeś?
Byłem w pizzerii C&M.
Kiedy to było?
Rok temu. W zeszłe lato.
Miałeś wtedy 15 lat?
Tak.
Dziś rano pierwszy raz o tym usłyszałam.
Rozumiem. Mów dalej.
Patz podszedł i zapytał, czy chcę coś do jedzenia.
Powiedział, że coś mi kupi, jeśli z nim usiądę,
bo nie cierpi jeść sam.
Zgodziłem się. Darmowe żarcie.
Hej.
Co tam?
Chcesz kasę, żeby zagrać jeszcze raz?
Jedliśmy i starał się brzmieć jak twardziel,
żeby mi zaimponować.
A ja udawałem, że nie widzę, jakim jest nieudacznikiem.
Po chwili zaczął mówić o swoim wspaniałym mieszkaniu
i o tym, że ma tam piwo, jeśli chcę iść i z nim posiedzieć.
- Poszedłeś? - Nie. Wiedziałem, czego chce.
Powiedziałem mu, że nigdzie nie pójdę...
ale że jeśli ma kasę, to możemy się dogadać.
Powiedział, że da mi 50 dolców, jeśli pozwolę się dotknąć przez spodnie.
Powiedziałem, że pozwolę za stówę.
- Zgodził się? - Tak, od razu.
Potem spotykaliśmy się, gdy tylko miał trochę kasy
i robiliśmy to samo, ale w innych miejscach.
Nie próbował niczego więcej?
Raz zapytał, czy może mi włożyć rękę w spodnie,
ale powiedziałem, że mu ją złamię.
- Jak zareagował? - Szybko się wycofał.
Ile łącznie było tych spotkań?
Nie wiem. Sześć, może siedem.
Łącznie z tym w bibliotece?
Tak, to było ostatnie.
Powiedział, że nie chce mi więcej płacić.
Powiedziałem, że go zgłoszę i tak zrobiłem.
Przepraszam, ale nie rozumiem, jak to się ma do naszej sprawy.
To był powód, dla którego mnie zostawił.
Powiedział, że spodobał mu się inny dzieciak, jakiś Ben.
Tylko Ben, czy podał jego nazwisko?
Nie, ale to ten sam dzieciak, z powodu parku.
Tam Leonard się z nim spotykał.
Twierdzisz, że Patz znał Bena Rifkina?
Nie sądzę, że go znał.
Ale kilka razy z nim rozmawiał. Głównie go obserwował.
Mówił coś jeszcze o Benie?
Tylko, że był „piękny”.
Używał tego słowa.
To wszystko?
Tak.
Cholera, chwila. On też miał nóż.
Widziałem go tylko raz, ale czasem go ze sobą nosił,
na wypadek gdyby ktoś się go czepiał.
Chciał mi go dać za pieniądze,
ale kazałem mu spierdalać.
Jak wyglądał?
Jak nóż. Po jednej stronie miał ząbki.
Był całkiem spoko.
Dlaczego tak długo zwlekałeś?
Mam kartotekę,
zarzut posiadania narkotyków i skłamałem na temat biblioteki.
Nie chciałem się w to mieszać.
Ale usłyszałem, że oskarżono o to dzieciaka
- i pomyślałem... - Czekaj.
Czy pan Barber zmusił cię do przyjścia?
Zmusił mnie?
Czy wywierał na tobie jakąś presję?
To on do mnie zadzwonił.
Pozwól mu odpowiedzieć.
On przyszedł do mnie pierwszy.
Nic mu nie powiedziałem,
więc nie wiem, obaj mieliśmy swój udział.
Tak czy nie? Czy pan Barber przygotował cię do tego?
Nie, powiedziałem prawdę. Nie mam powodu kłamać.
Doprawdy? Bo dobitnie pokazałeś, że wiele zrobisz dla pieniędzy.
- To oburzające. - Co, do kurwy?
- Mówi pan o moim dziecku. - Neal.
- Mogę iść? - Dziękujemy, że przyszedłeś.
To z pewnością było trudne.
Detektyw Duffy spisze twoje dane,
gdybyśmy potrzebowali się skontaktować.
Nie wiem, co myśleć o tej historii
ani o tym, jak się dowiedziałeś.
Ja mu nie wierzę.
To zbyt dogodne.
Nie wierzę, że to rozważamy.
Wydamy nakaz przeszukania domu Patza.
Może znajdziemy nóż.
Dziękuję.
- Dobrze? - Pokaż.
Spodnie są za krótkie.
Rękawy też. Szlag.
To proces, nie pokaz mody.
Chcę, byś wyglądał jak najlepiej.
Niech zobaczą, jaki jesteś przystojny. Takie rzeczy są ważne.
- Halo? - Jesteśmy tutaj.
Znów trzeba poprawić garnitur.
O ile będzie proces.
Jak to?
Lynn zatwierdziła przeszukanie domu Patza.
- Myślą, że to on? - Jeszcze nie.
Jeśli znajdą nóż, to wszystko zmieni,
ale przynajmniej mu się przyglądają.
- To już coś, prawda? - Tak.
Wiem, że to on.
Przepraszam.
Idź się przebrać, kochanie.
Halo.
Oto i on.
Skąd masz ten numer?
- Twoja żona mi go dała. - Bzdura.
Nie.
Mamy tutaj naszą własną...
my to nazywamy gospodarką.
Są trudniejsze rzeczy do zdobycia niż numer telefonu.
Strata pieniędzy.
Nie rozłączaj się. Daj spokój.
Zrobiłem to, o co prosiłeś.
Twoja żona to prawdziwa laleczka.
- Na żywo wygląda jeszcze lepiej. - Dość.
Co? To komplement.
To moja synowa. Jezu.
Za jakiego zwyrodnialca ty mnie masz?
Dokładnie wiem za jakiego.
Doceniam twoją pomoc.
Tak, nie ma sprawy.
Mówili w wiadomościach, że jesteś moim synem.
Widziałem.
Chcę, byś wiedział, że nikomu nic nie mówiłem.
Takie rzeczy wychodzą.
Tak, dziennikarze. Pieprzone sępy.
Dlatego zadzwoniłeś?
Tak.
Tak, dlatego i...
Pomyślałem, że moglibyśmy pogadać.
Pogadać?
Wiem, że jestem chujowym ojcem.
Nie mam ojca.
Nie masz...
A jak to niby działa? Urodziłeś się przez pączkowanie?
Muszę kończyć.
Może innym razem.
Nie sądzę.
Może jednak.
Dobry. Chcę dwóch funkcjonariuszy z przodu i dwóch z tyłu.
- Reszta za mną. - Tak jest.
Pan jest dozorcą? Detektyw Duffy. Rozmawialiśmy.
Musimy wejść do mieszkania Leonarda Patza.
217.
Okej.
Becky.
Becky!
Becky?
Becky, gdzie jesteś?
Tu jestem, Miles.
- Nie śpisz? - Jestem taka zmęczona.
To nie byli ludzie. Było ich mnóstwo.
Hodują tysiące kokonów w szklarniach. Musimy uciekać.
Panie Patz, detektyw Duffy.
Jestem z biura prokuratora.
Mamy nakaz przeszukania lokalu.
Panie Patz, policja. Proszę otworzyć.
Panie Patz, proszę natychmiast otworzyć.
Panie Patz, proszę otworzyć drzwi albo zrobimy to za pana.
Pan Patz?
Mamy nakaz przeszukania.
Proszę się ubrać i zaczekać na zewnątrz.
Andy?
Nie ma noża.
- Co? - Nie znaleźli noża.
Żaden nie pasował do opisu narzędzia zbrodni.
Ale nie przestaną mu się przyglądać.
Kochanie?
Ja...
Ten niebieski lincoln za mną jechał.
- Teraz? - Nie. Nie ma go.
Widziałaś kierowcę?
Nie, był za daleko.
Przykro mi, kochanie.
Ktoś nas obserwuje. Nie wiem, czy to dziennikarz,
czy psychopata, który chce nas wystraszyć.
Chcesz to zgłosić?
A co to da?
Szczerze, niewiele.
Zadzwoń, jeśli się to powtórzy. Jeśli będę w okolicy...
Okej.
Dzięki, Duff.
Będziesz mu się przyglądać?
Sprawdzimy wszystko jeszcze raz, zeznania, ruchy.
Okłamał nas. Powiedział, że nie zna Rifkina.
Według twojego dzieciaka, McGratha.
Dzieciak już przyznał, że chciał wrobić Patza z biblioteką.
Wiem, ale w tym przypadku mu wierzę.
Błagam cię. Nie przestawaj się przyglądać Patzowi.
Kończy nam się czas.
Zrobię, co mogę.
Myślałeś, że unikniesz procesu?
Chciałem go choć opóźnić.
Gdybyś przyznał, że pośpieszyłeś się z osądzeniem.
Ale nie chciałeś się przyjrzeć nikomu innemu.
Chcę porozmawiać o ostatnich dniach przed procesem.
Laurie podzielała twój optymizm, że uda się uniknąć procesu?
Tak i nie.
A ty co myślałeś?
Gdy było wiadomo, że nie zostanie odroczony w ostatniej chwili...
jak sobie z tym radziłeś?
Robiłem to, co mogłem.
Pogodziłem się z tym.
Kurwa.
Jezu. Kurwa.
Co robisz?
- Wiem, co zrobiłeś. - Co?
O czym ty mówisz?
- Kurwa, jesteś tym ojcem. - Wiem, że go zabiłeś!
Jezu, jesteś tym ojcem. Zostaw mnie w spokoju.
Przez ciebie mój syn pójdzie siedzieć. Rozumiesz?
- Zostaw mnie. - Hej!
Wiem, co zrobiłeś.
Wiem, że to ty, Leonardzie!
A Jacob?
Jak on się trzymał?
Starał się skupiać na nauce, oglądał filmy.
Wszyscy czekaliśmy, aż czas się skończy.
Obchodził wtedy piętnaste urodziny, tak?
Siedemnastego sierpnia.
Cztery dni przed procesem.
Jakbyś to obliczył?
- Dodałbym kąty wewnętrzne. - Dobrze.
Wrócimy za kilka godzin.
Na razie, solenizancie.
Nie zapominaj, że jest tu haczyk.
Mogę was przyjąć. Wejdźcie.
Jak wiecie, oceniałam Jacoba przez ostatnie kilka tygodni
przy pomocy różnych narzędzi diagnostycznych:
Podstawowego Modelu Osobowości, Modelu Cech Problematycznych,
a wszystkie wyniki są w raporcie.
Sprawdziłam jego IQ, wyjątkowo wysoki,
oraz EQ, iloraz empatii.
W raporcie są też wyniki badania genetycznego,
a w nim badanie mutacji genu MAOA,
który jest zwany genem wojownika albo mordercy.
I?
U ojca Andy’ego i u Andy’ego wykryliśmy tę mutację.
A Jacoba nie.
Nie?
Rzecz w tym, że...
MAOA nie był głównym elementem oceny,
ponieważ dziedziczy się go po matce, a nie po ojcu.
To jaki był cel tego badania?
Bo istnieją podobne geny, które ojciec przekazuje synowi.
Na przykład gen GRIN-1, czyli podjednostka receptora glutaminianu.
Gen łączy się z cechami takimi jak impulsywność i lekkomyślność.
U trzech pokoleń Barberów
wykazano obecność genu GRIN1, również u Jacoba.
Istnieje również gen dopaminy, który odpowiada za ograniczoną empatię.
Cała trójka Barberów posiada także ten gen.
I jest też forma receptora testosteronu,
który odpowiada za agresywne zachowanie u nastolatków...
Jacob go ma?
Tak, podobnie jak Andy i Billy.
Ale jeśli młody człowiek potrafi moralnie rozumować,
te geny nie spowodują, że coś mu przeskoczy w mózgu
i tu jako dowód wskażę Andy’ego.
ZDOLNY DO AGRESYWNEGO ZACHOWANIA
TENDENCJE ANTYSPOŁECZNE
Doktor Vogel mówi,
że jeśli ziści się najgorszy scenariusz i Jacoba uznają za winnego,
będziemy mieć podstawę...
MANIPULANT
POWÓD DO OBAW.
...by wnioskować o złagodzenie kary.
To się nie stanie, ale ważne jest, by wiedzieć, ile się tylko da.
Na wszelki wypadek.
To teraz wiemy.
A potrafi moralnie rozumować?
Są tu rzeczy takie jak „tendencje antyspołeczne”...
- To tylko psychobełkot. - Pytam dr Vogel.
Nie da się odpowiedzieć tak lub nie.
Powinniście przeczytać cały raport
i wtedy porozmawiamy, jak podejść do problemów Jacoba.
Ale teraz zmartwieniem nie jest terapia, tylko proces.
- Czyli ma problemy? - Jest nastolatkiem. One mają problemy.
Andy ma rację.
Gdybym miała mówić o jednym problemie,
byłaby to jego zdolność odczuwania empatii.
Raport opisuje to szczegółowo.
To znaczy?
Laurie, to nie jest czas na tę rozmowę.
Chcę wiedzieć, co to znaczy.
Podczas jednej z sesji wspomniałam o Benie Rifkinie
i reakcja Jacoba brzmiała...
że codziennie umierają miliony ludzi.
A gdy chciałam go zachęcić,
by wyraził jakieś emocje dotyczące morderstwa Bena...
odpowiedzi Jacoba sprawiały wrażenie...
wyćwiczonych.
To dlatego, że go pani nie zna.
Nie jest ckliwym dzieciakiem...
- Jest empatyczny. - Myśli pani, że to zrobił.
Tego nie powiedziałam.
- Nie musiała pani. - Laurie.
Nie jestem w stanie stwierdzić, czy to zrobił, czy nie.
- I nie jest to moje zadanie. - Myśli pani, że mógł.
- To nic nie wnosi. - Myśli pani, że to możliwe.
Przestaniesz? To, co tu jest, można powiedzieć o milionie nastolatków.
- To prawda. - To czemu pani nie odpowie?
- Laurie. - Przestań.
Nie widzisz tego, nigdy nie widziałeś.
Desperacko chcesz, byśmy byli normalni.
- Jesteśmy. - O Boże, Andy.
- Uważasz, że to normalne? - Ta sytuacja?
Nie, ale Jacob tak. Wiem, że jest normalny.
A to niczego nie zmienia. Nic nie znaczy.
Niech mi pani odpowie.
Proszę.
Chciałabym.
Możemy to odwołać i zrobić coś domu.
Nie. Zaraz przejdzie piekło. Robimy to.
- Wszystko dobrze? - Tak. Dzięki.
Czemu nie chcecie mi powiedzieć?
Bo to między nami i dr Vogel.
Co się stało z traktowaniem mnie jak dorosłego?
Pieprzenie.
Nie przeklinaj. Co drugie słowo to przekleństwo.
Mam prawo wiedzieć, co mam w mózgu.
Zrobiłem każdy test.
Odpowiedziałem na każde pytanie.
Powiedziała, że dobry z ciebie dzieciak, co już wiedzieliśmy.
To tylko formalność.
Okej?
Nie wierzę ci.
To twoje urodziny. Porozmawiajmy o czymś innym.
- A co z genem mordercy? - Nie masz go.
Naprawdę?
Naprawdę.
Czyli wszystko ze mną w porządku?
Wszystkiego najlepszego.
Dziękujemy.
Wszystkiego najlepszego.
Pomyśl życzenie.
To nietrudne.
Dziękuję za dziś.
Fajnie było poczuć się normalnie, choć to tylko udawanie.
To był pomysł mamy.
Cieszę się, że ci się podobało.
Jestem gotowy na poniedziałek.
Tak?
Tak.
Pani Mandel kazała mi napisać o nim wypracowanie.
Napisałem, że to jak płynięcie w kierunku góry lodowej.
Biały szczyt w oddali coraz bardziej się zbliża...
ale tak naprawdę cały czas jest pod nami.
Myślałem, że nie lubisz metafor?
O Boże. To ten samochód.
- Andy, nie. - Zaczekajcie.
Tato?
- Andy! - Zabierz Jacoba do środka.
- Co się dzieje? - Chodź.
- Czego od nas chcesz? - Słucham?
Obserwujesz nasz dom i śledzisz moją żonę.
Nie wiem, o czym mówisz.
Nie zapytam ponownie.
Spokojnie, twardzielu.
Nie chcesz dziś zgrywać twardziela.
Nie chcę cię tu widzieć.
To publiczna ulica.
Nie dla ciebie.
Wracaj do rodziny.
Dobrze jest mieć rodzinę.
Niech pan dba o swoją, panie Barber.
Tak, 75K SA2.
Cholera.
Nie, tak myślałem.
W porządku. Dzięki, Duff.
Okej.
Rejestracja jest z hondy accord.
Kradziony?
Wystarczy mieć śrubokręt.
To co teraz?
Jeden z ludzi Duff będzie patrolował okolicę przez kilka nocy.
Wątpię, że wróci. To pewnie dziennikarz.
Jestem zmęczona. Idę spać.
Dobranoc, mamo.
Dziękuję za dzisiaj.
Dobranoc, skarbie.
Sto lat.
I to tyle?
To tyle.
Kilka dni i było po wszystkim.
Uderzyliśmy w górę lodową.
Napisy: Agnieszka Otawska